Mijn manager belde vandaag. We hebben afgesproken dat ik maandag weer begin met werken: twee dagen, twee uur.
En nog tijdens het telefoongesprek voelde ik de paniek al opkomen.
Het gekke is: het werk zelf lijkt niet eens het grootste probleem. Ik logde later even in op mijn werklaptop, las wat mail, klikte wat rond en deed een kleine administratieve taak. Dat vond ik eigenlijk prima. Ik werk graag achter een laptop.
Het is vooral alles eromheen waar mijn lijf op reageert.
De sociale interactie. Gezien worden. Verwachtingen. Moeten reageren. Niet weten hoe iets gaat lopen.
Na het telefoontje was ik zo opgefokt dat ik met spullen gooide, geïrriteerd raakte door geluiden en zelfs boos werd op mijn hond omdat hij wilde spelen. Ik probeerde kou, douchen, ademhalen. Uiteindelijk hielpen yoga en schrijven het meest.
Dat is iets wat ik steeds beter begin te zien: ik hoef niet per se stil te zitten om tot rust te komen. Soms moet mijn lichaam eerst ergens heen met al die spanning.
Maandag ga ik dus niet proberen te bewijzen dat ik weer kan werken. Ik wil vooral kijken wat die twee uur daadwerkelijk met me doen.