Ik ben Sid, 33 jaar, en ik woon samen met mijn hond Bennie: een dwergpoedel waar ik helemaal gek op ben, maar die me soms ook gek maakt, haha. Hij zorgt voor gezelschap, plezier en structuur, en geeft me iedere dag een reden om naar buiten te gaan. Ook op dagen waarop zelfs iets kleins al veel energie kan kosten.
De laatste tijd merk ik steeds duidelijker dat het niet goed met me gaat. Ik ben vaak moe, maar kom tegelijkertijd moeilijk tot rust. Mijn hoofd blijft doorgaan, zelfs wanneer mijn lichaam aangeeft dat het genoeg is geweest. Ik pieker veel, raak snel overweldigd en vind het lastig om te voelen wat ik nodig heb.
Grenzen herkennen is moeilijk voor mij. Vaak merk ik pas dat iets te veel was wanneer ik al over mijn grens heen ben gegaan. Ik kan lang doorgaan, verantwoordelijkheden blijven dragen en proberen alles goed te doen, totdat het ineens niet meer lukt. Daarna voel ik me schuldig omdat ik rust nodig heb of niet kan voldoen aan wat ik denk dat anderen van mij verwachten.
Ook mijn gedachten over eten nemen veel ruimte in. Niet alleen wanneer ik honger heb, maar bijna de hele dag. Ik kan voortdurend bezig zijn met wat ik ga eten, wanneer ik mag eten en waarom ik ergens trek in heb.
Mijn hele leven worstel ik al met mijn gewicht. Zelfs na een gastric sleeve in 2017 en een revisie naar een gastric bypass in 2025 blijft eten mentaal een enorm gevecht. Soms blijf ik eten terwijl ik lichamelijk al vol zit, of eet ik totdat ik ziek word. Dat is verwarrend en frustrerend. Zeker omdat ik vaak heel goed begrijp wat er gebeurt, maar het daardoor nog niet zomaar kan veranderen.
Recent ben ik gediagnosticeerd met een eetbuistoornis. Daarvoor sta ik nu op de wachtlijst voor behandeling.
Aan de buitenkant is niet altijd zichtbaar hoeveel moeite gewone dingen me kosten. Ik kan wandelen met Bennie, een gesprek voeren of iets afmaken en ondertussen vanbinnen onrustig, leeg of uitgeput zijn, met hersenen die soms voelen alsof ze met duizend kilometer per uur gaan. Meestal lijkt het alsof ik functioneer, terwijl ik vooral probeer de dag door te komen.
Ik ben deze blog begonnen omdat ik mijn ervaringen ergens kwijt wil. Schrijven helpt me om stil te staan bij wat er gebeurt, verbanden te zien en woorden te vinden voor gevoelens die in mijn hoofd vaak door elkaar lopen. Ik heb niet alle antwoorden en ik weet ook nog niet precies hoe herstel er voor mij uit gaat zien.
Met mijn verhaal hoop ik vooral herkenning te bieden. Misschien herkent iemand zich in het altijd maar doorgaan, het moeilijk kunnen rusten, de onrust in het hoofd of het gevoel dat je niet goed kunt uitleggen waarom alles zo zwaar voelt. Misschien helpt het om te lezen dat je niet de enige bent die hiermee worstelt.
Dit wordt geen blog waarin ik anderen vertel hoe ze moeten leven, eten of herstellen. Ik schrijf vanuit mijn eigen ervaringen, twijfels en dagelijkse gedachten. Over de momenten waarop het beter gaat, maar ook over de momenten waarop ik het zelf even niet meer begrijp.
Een eerlijke plek om uit te zoeken wat er met me gebeurt, wat ik nodig heb en hoe ik langzaam weer dichter bij mezelf kan komen.
Welkom.