Welkom.
Eigenlijk had deze blog er al jaren geleden moeten zijn.
Of tenminste… dat dacht ik.
Al jarenlang loop ik rond met het idee om een blog te beginnen en deed al diverse pogingen. Niet omdat ik zo graag mijn verhaal kwijt wil, maar omdat ik hoop dat iemand zich erin herkent. Dat iemand leest wat er in mijn hoofd omgaat en denkt: “Wacht eens… dat heb ik ook. Ik ben dus niet de enige.”
Toch begon ik nooit.
Niet omdat ik niets te vertellen had, maar omdat ik vond dat ik eerst “klaar” moest zijn.
Eerst moest ik mijn leven op orde hebben.
Eerst moest ik mijn eetproblemen opgelost hebben.
Eerst moest ik weten hoe het afliep.
Eerst moest ik beter zijn.
Pas dan, vond ik, had ik iets waardevols te vertellen.
Maar inmiddels besef ik dat ik mezelf daarmee al jaren tegenhoud.
Want de waarheid is dat herstel niet begint op het moment dat alles goed gaat. Herstel gebeurt juist midden in de chaos. Midden in de twijfel. Midden in de dagen waarop je denkt dat je het eindelijk begrijpt, om een paar uur later weer volledig vast te lopen.
Dat is precies waar ik nu ben.
Ik ben niet “genezen”. Ik heb de antwoorden niet. Sterker nog, ik ben nog volop aan het onderzoeken wat er eigenlijk met me aan de hand is. Inmiddels heb ik diagnoses gekregen waar ik binnenkort voor behandeld ga worden: een eetbuistoornis en dysthymie en lopen er nog onderzoeken naar andere mogelijke verklaringen. Ik sta aan het begin van een traject, niet aan het einde.
En misschien is dat juist de reden waarom deze blog nú moet beginnen.
Niet om anderen te vertellen hoe ze moeten leven.
Niet omdat ik alles weet.
Maar omdat ik wil laten zien hoe het er van binnen uitziet.
Hoeveel gesprekken ik op een dag met mezelf voer over eten.
Hoe vermoeiend het is als je hoofd en je lichaam voortdurend iets anders lijken te zeggen.
Hoe één simpele keuze – zoals een cracker, een kop koffie of een stuk fruit – soms uren aan twijfels kan opleveren.
Maar ook de kleine overwinningen.
De momenten waarop ik wél naar mijn lichaam luister.
De keren dat ik stop voordat ik mezelf ziek eet.
De dagen waarop ik ontdek dat mijn hoofd niet altijd gelijk heeft.
Ik wil deze blog niet gebruiken om de perfecte versie van mezelf te laten zien.
Ik wil juist de échte versie laten zien.
Met goede dagen.
Met slechte dagen.
Met terugvallen.
Met kleine stapjes vooruit.
En hopelijk kan iemand die dit leest zich daarin herkennen.
Misschien voel jij je net zo alleen in de strijd die zich vooral in je hoofd afspeelt.
Misschien denk jij ook dat niemand begrijpt hoe vermoeiend het is om de hele dag bezig te zijn met eten, regels, schuldgevoel en twijfels.
Als dat zo is, dan hoop ik dat deze blog je één ding kan geven:
Dat je je iets minder alleen voelt.
En misschien is dat wel de belangrijkste reden waarom ik vandaag eindelijk op “publiceren” druk.
Niet omdat ik klaar ben met mijn verhaal.
Maar omdat het verhaal juist nu begint.
